Vandaag hebben mijn wandelmaatje en ik ons ingeschreven voor de Nijmeegse vierdaagse.
Dit jaar weten we gelukkig al dat we, zo wie zo, mee mogen doen. Vorig jaar was dit wel heel spannend want omdat het toen onze eerste keer was moesten we maar afwachten of we ingeloot zouden worden omdat er te veel inschrijvingen waren. Dit jaar weten we dus zeker dat we niet voor niets trainen.
De Mussel Aa en de Ruiten Aa zijn riviertjes die in Westerwolde liggen. Westerwolde is een streek in Oost-Groningen. Ten westen en zuiden van Westerwolde liggen de Groninger Veenkoloniën, ten noorden het Reiderland en ten oosten het Emsland (Duitsland). Onstwedde is één van de dorpen die tot deze voormalige heerlijkheid behoorde. Een belangrijke bezienswaardigheid is de Juffertoren van de Nederlands Hervormde kerk.
Aan deze Juffertoren is de volgende sage verbonden:
Er waren eens drie schatrijke zusters die niets anders deden dan feesten en dansen. Op een gegeven moment gingen ze inzien dat zo'n leven toch wel erg leeg was. Ze zagen in dat ze met hun rijkdom niets goeds deden. Tot dan toe waren ze altijd bij elkaar geweest, maar nu besloten ze uit elkaar te gaan. En waar ieder uitkwam, daar bouwden ze een toren ter ere van God. En die torens moesten precies gelijk zijn. De eerste kwam uit in Holwierde en bouwde daar een toren, de tweede kwam uit in Schildwolde en bouwde daar haar toren en de derde in Onstwedde. Daar staan drie torens die van ver te zien zijn en een lust voor de ogen te zijn.
De wandeltocht die de FLAL vandaag organiseert is voor mijn wandelmaatje en mij een tocht die eigenlijk dicht bij huis is. Ruim voor de starttijd schrijven we ons in voor de 25 km bij het startbureau d'Ekkelkamp. Even na 9 uur, wanneer de meute vertrokken is, beginnen wij aan onze tocht. Een tocht die niet makkelijk is om te lopen want al direct is het goed uit kijken. Sommige stukken zijn spekglad
en op sommige stukken is het opletten dat je niet te diep in de sneeuw zal wegzakken (natte voeten hebben we liever niet). Het landschap is prachtig hoewel we de meeste tijd naar de grond kijken. In het Dr. Hommerbos is het helemaal een kunst om op de been te blijven want daar moeten we over heuveltjes heen die spekglad zijn maar we redden het om op de been te blijven. Wanneer we ruim 9 km gelopen hebben krijgen we een wagenrust in 
een boerderij. We nemen hier even een korte pauze en vervolgen daarna onze tocht weer. Als we in het dorp Vlagtwedde zijn en er 15.5 km hebben op zitten hebben we de controle en rust in partycentrum Rendering. Hier nemen we een wat langere rust en genieten er van een kop snert. Na deze rust gaan we aan de laatste 10 km beginnen en ook nu zijn er weer hele gladde stukken bij. We zeggen tegen elkaar dat het een mooi wit landschap is maar dat het wanneer er geen sneeuw zou liggen
het ook wel heel mooi zal zijn. Tenslotte zien we de spits van de Juffertoren al weer en niet veel later wandelen we Onstwedde binnen en melden we ons om 15 uur af in d'Ekkelkamp.
Het was een mooie tocht ondanks de vele sneeuw en de soms spekgladde paden. Zo als altijd, bij tochten van de FLAL, was het weer goed georganiseerd. Mijn GPS gaf aan dat we 25,6 km gewandeld hebben. Ondanks dat we een poosje niet gewandeld hadden en het geen gemakkelijke tocht was viel het ons toch nog mee. Het was een wonder dat ik onder deze omstandigheden op de been ben gebleven want ik ben iemand die nogal snel valt. We zullen deze tocht in het voorjaar of in de zomer nog eens gaan wandelen wanneer er geen sneeuw ligt en we wat beter de omgeving in ons op kunnen nemen.
Op de site van de KNBLO stond onderstaand bericht:
Tellerlikkertocht van 9 januari komt te vervallen vanwege de verwachte barre winterse omstandigheden.
Aan de ene kant wel jammer maar wel begrijpelijk want om nu met een zeer koude gevoelstemperatuur een lang stuk buiten te gaan wandelen is misschien ook niet zo verstandig. We hadden al wel besloten om i.p.v. 25 km deze keer dan maar 10 of 15 km te doen. Deze tocht zou min of meer een thuiswedstrijd voor ons zijn want Winschoten ligt eigenlijk naast de deur.
Vandaag organiseert de Aalsmeerse Wandelvereniging hun Sint Nicolaastocht. Vorig jaar hebben mijn zusje en ik al besloten om deze tocht samen te wandelen. Omdat deze tocht helemaal in Aalsmeer is ben ik gisteren al naar mijn zusje in Amstelveen afgereisd. De weersverwachting voor vandaag is slecht en als we op weg naar Aalsmeer gaan "is’t raining cats en dogs", zoals de Engelsen dit zo mooi kunnen zeggen. We schrijven ons in voor de 15 km en beginnen even over 9 uur aan onze wandeltocht. In de stromende regen gaat het eerst richting Kudelstaart om vervolgens langs de Westeinderplassen en Fort Kudelstaart naar
Vrouwentroots te gaan. Vrouwentroost is een buurtschap tussen Kudelstaart en Aalsmeer in. Bij deze tocht is het wel nodig om regelmatig de routebeschrijving te raadplegen want de witte pijlen op de weg zijn maar moeilijk te zien (waarschijnlijk komt dit van de regen). Wanneer we bij Lantaarnpaal 118 rechtsaf gaan en het wel heel erg lang duurt voor we het voet/fietspad zien zijn we bang dat we verkeerd lopen. We vragen enkele personen die we zien of ze weten waar de Bachlaan is, maar niemand kan hier antwoord opgeven. Dan maar bellen met het startbureau en gelukkig blijkt het dat we nog steeds goed lopen. Intussen heb ik van mijn vast wandelmaatje een sms’je gehad waarin ze vraagt hoe het gaat. 
Waarschijnlijk is het haar goede invloed want vanaf dat moment begint het steeds minder te regenen en tenslotte is het helemaal droog. Onze tocht gaat verder door Aalsmeer. Het is jammer dat, wanneer we ongeveer 10 km gelopen hebben, we nog niet terecht kunnen in De Parel voor een eventuele rust want deze is pas vanaf 12 uur geopend. Want we hebben wel zin in een bak koffie, maar helaas! We komen langs de T.V. studio’s en door het oude centrum om vervolgens weer richting het Startbureau Racketsport te gaan. Wanneer we ons afmelden krijgen we als herinnering een pennenset en een speculaaspop.
Mijn GPS gaf aan dat we 14,8 km gelopen hebben. Het was leuk om deze tocht met mijn zusje te wandelen. Het viel me mee dat ze toch meeging ondanks het slechte weer want ze is eigenlijk meer een mooi weer wandelaarster. De tocht ging over verharde wegen en voor het grootste gedeelte door de bebouwde kom. Gelukkig heeft het niet de hele tijd geregend.
foto 1: twee verzopen katten (foto door mijzelf gemaakt)
foto 2: mijn zusje
foto 3: fort Kudelstaart
foto 4: Westeinderplassen
foto 5: inschrijfbureau
Vandaag is er weer een wandeltocht van de FLAL waarvoor we niet al te ver hoeven te rijden en omdat we ook dit weekend vrij zijn besluiten we deze dan ook te gaan wandelen. De tocht is de Vambult wandeltocht genoemd. Op een van de stortbulten op het VAM-terrein is sinds 2001 een informatiecentrum gevestigd. Deze heuvel, die is afgedekt met schone aarde en gras, is met een hoogte van meer dan 50 meter het hoogste punt van Drenthe. In de volksmond wordt deze heuvel wel de VAM-berg genoemd. De VAM (Vuil Afvoer Maatschappij) is een voormalig
afvalverwerkingsbedrijf in Wijster. Sinds enkele jaren is de VAM een onderdeel van Essent, onder de naam Essent Milieu. De berg wordt regelmatig aangedaan door wielrenners, zoals b.v. de Ronde van Drenthe.
Deze keer is het startbureau in Spier. Spier is één van de kleinste kernen van de Gemeente Midden-Drenthe. Ruim voor 8 uur 30 zijn we al bij het Van der Valk hotel waar het startbureau is. We schrijven ons in voor de 25 km. Zoals altijd vertrekken we even na 9 uur wanneer de grootste meute al vertrokken is. Wanneer ik mijn GPS aanzet zie ik dat mijn batterijen bijna leeg zijn (niet handig dus, had ik beter van tevoren even kunnen checken) en zet er dus eerst nog maar weer volle in. Eindelijk kunnen we dan gaan. Allereerst gaan we richting Wijster en het is jammer dat het mistig is. Ook passeren we
de spoorlijn waar op 2 december 1975 een trein door Zuid-Molukse jongeren gekaapt werd. Wanneer we er ongeveer 10 km hebben opzitten zijn we op de Vambult waar we een wagenrust hebben in het informatiecentrum "De 
Blinkert". Ook nu is het nog steeds mistig en dat is heel jammer want je zou hier ver over de omgeving hebben kunnen uitkijken. Na een korte rust gaat het verder naar het dorp Wijster en intussen trekt de mist ook op. In "Café Pot" is de controle en rust. We hebben er nu ruim 15 km opzitten. Hier nemen we een wat langere rust om iets te
drinken en om tevens ons broodje te eten. Na deze onderbreking beginnen we aan de laatste 10 km. De tocht voert ons over de heide en door de bossen ten noorden van Spier weer terug naar Hotel "Van der Valk" waar we even na 15 uur aankomen.
Na een lekkere kom snert is het tijd om weer richting huis te gaan.
Het was, zoals altijd bij de FLAL, weer een prachtige tocht. Het was jammer dat het in het begin mistig was en we op de Vambult niet van het uitzicht hebben kunnen genieten. Het was een heerlijke 
temperatuur om te lopen. Soms moesten we wel heel erg goed opletten omdat er soms wel hele erge modderige padden met veel plassen waren. Mijn GPS gaf 27,2 km aan.
De slaapplaats voor de Nijmeegse 4daagse is al geregeld. Net als vorig jaar hebben we weer een huisje gehuurd in bungolowpark "De Vers" van Landal in Overloon. Het is ons toen goed bevallen dus hebben we het voor de aankomende 4daagse ook maar besproken.
Nu alleen nog trainen (waar we alweer druk mee bezig zijn) en ons inschrijven als de inschrijving geopend wordt.
Ik verheug me er al op.
Vandaag gaan mijn wandelmaatje en ik naar Hoogezand voor de Gasbel Wandeltocht van de FLAL. Voor ons een wandeltocht min of meer naast de deur.
De belangrijkste naoorlogse gebeurtenis voor de Nederlandse economie vond niet plaats in een imposant kantoorgebouw, maar op een hoekje van een bietenakker in Kolham een dorpje in de buurt bij Hoogezand. Daar ontdekte de NAM vijftig jaar geleden het eerste Groningse gas. Het succesverhaal van het gas is bekend. Op 29 mei 2009 was het vijftig jaar geleden dat het eerste Groningse gas werd aangeboord. ‘De vondst die ons land veranderde’, kopte de advertentie die de onderneming in landelijke dagbladen plaatste. Eitjes, viertjes en briketten waren eind jaren zestig niet meer nodig, evenmin als de Limburgse mijnen. Inmiddels is 98 procent van alle woningen op aardgas aangesloten. Dat alles begon volgens de advertentietekst om kwart voor zes in de ochtend op die 29ste mei 1959, op een bietenakker in Kolham
Het gasveld van Slochteren, dat nog steeds halfvol is, draagt eigenlijk de verkeerde naam. De vondst werd niet gedaan in Slochteren, maar in het buurtschap Kolham, tegen de grens met de gemeente Hoogezand. Doordat het gemeentehuis voor Kolham in Slochteren staat, kwam die naam in de publiciteit. En is dit de reden dat iedereen het over het gas van Slochteren heeft.
We zijn al ruim voor de starttijd in hotel Faber waar we ons voor de 25 km inschrijven. Wanneer we even na 9 uur vertrekken zijn we al snel Hoogezand uit. We lopen eerst een klein stukje evenwijdig aan de A7 richting Kolham om via het buurtschap Ruiten naar Slochteren te gaan. Natuurlijk komen we onderweg verschillende gaslocaties tegen want wel te verwachten is bij een tocht die Gasbel wandeltocht heet. In Slochteren is de controle en rust is in sporthal Duurswold. We hebben er nu ruim 12
km opzitten. Na even wat gedronken te hebben vervolgen we onze wandeling weer en komen door het beschermd natuurgebied de Baggerputten (in de 17e eeuw werd in dit gebied veen afgegraven voor het maken van turf. Hierbij ontstonden baggerputten of ook wel petgaten genoemd) We gaan nu naar het buurtschap 
Achterdiep. Het lopen naast een stuk akkerland valt niet mee, het is modderig en soms erg ongelijk. Wanneer we aan de laatste 6 km van onze tocht beginnen hebben we eerst nog een wagenrust. Om even voor 14 uur 30 zijn we weer in het startbureau waar we ons afmelden.
Ondanks dat de weersverwachting niet zo goed was hebben we gelukkig niet veel regen gehad. Ondanks dat het min of meer een thuiswedstrijd was heb ik toch weer plekjes gezien die mijn niet bekend waren. Mijn GPS gaf aan dat we 25,2 km gelopen hebben.
De organisatie moet soms wel heel vindingrijk zijn om de pijlen te kunnen bevestigen.
De kopfoto en de informatie over de gasvondst heb ik van internet gehaald.
Vandaag organiseert wsv De Friese Lange Afstand Lopers hun eerste wandeltocht van het seizoen 2009-2010. Mijn wandelmaatje en ik besluiten deze tocht te doen hoewel er dichter bij huis ook een wandeltocht is maar de tochten van de FLAL vinden we altijd mooi en gezellig. Ruim voor de starttijd zijn we al in het startbureau Restaurant Hanenburcht in Appelscha waar al direct te zien is dat er veel wandelaars zijn en schrijven we ons voor de 25 km in. De bediening heeft waarschijnlijk niet op zoveel wandelaars gerekend want de rij voor de koffie is wel heel erg lang!!!
Appelscha is een dorp in de provincie Friesland. Van oorsprong behoorde het tot het vroegere graafschap Drenthe. Het dorp wordt al vroeg in de geschiedenis genoemd. Het eerste geschreven bericht dateert van 1247. Appelscha werd toen aangeduid als Appels. De uitgang "sche" betekent bos, vandaar de naam Appelscha. Het oude Appelscha was een boerendorpje dat veel last gehad heeft van het verstuivende zand uit de duinen. In 1881 werd een begin gemaakt met de aanleg van de bossen. Het dorp ligt aan de rand van het Nationale Park Drents-Friese Wold, een toeristentrekker. In 2007 werd een deel van het natuurgebied tussen Appelscha en Zorgvlied uitgeroepen tot het mooiste plekje in Nederland.
Om even na 9 uur vertrekken we voor onze wandeling en we gaan al direct het bos in. We lopen het ene pad na het andere en genieten van de mooie herfsttinten die er in het bos te zien zijn Als we halverwege de tocht zijn hebben we de rust en controle in het restaurant "Hoeve aan de Weg" in Oude Willem. Ook hier lijkt het dat de bediening de vele wandelaars niet aan kan
want ook hier duurt het weer erg lang voor dat we koffie hebben. Wanneer we onze tocht weer vervolgen blijkt het dat het is gaan regenen en we besluiten een regenjackje aan te doen. Gelukkig valt de regen wel mee en we worden eigenlijk niet nat. Het tweede gedeelte van de tocht gaat ook helemaal door het bos en om even voor 15 uur melden we ons af.
Het was een mooie tocht die nagenoeg helemaal over onverharde paden ging. Het was prima wandelweer. Ondanks dat ik door mijn vakantie een paar weken niet gewandeld heb, had ik er geen moeite mee om de afstand te lopen. Gelukkig kwam de weersvoorspelling niet uit want we hebben nauwelijks regen gehad. Volgens mijn GPS was de tocht 24,7 km en deze afstand stond ook op de routebeschrijving.
Vandaag organiseert wsv De Blije Wandelaars hun 19e Bellingwoldertocht. Omdat het dit jaar dertig jaar geleden is dat Bellingwedde (de gemeente waaronder Bellingwolde valt) en Rhede in Duitsland als buurgemeenten officieel een partnerschap aangingen vinden er vanaf medio augustus tot medio november diverse activiteiten plaats in het kader van het 30-jarig partnerschapsjubileum.
Eén van deze activiteiten is de grensoverschrijdende wandeltocht die mede georganiseerd wordt door Heimatverein Rhede.
Deze keer doe ik de tocht zonder wandelmaatje en ik ben al ruim voor tijd aanwezig en schrijf me in buurthuis De Brug in voor de 25 km. Omdat ik rijkelijk vroeg ben heb ik nog genoeg tijd om koffie te drinken. Even voor 9 uur houden de burgemeesters van Bellingewedde en van Rhede een kort toespraakje en kan er gestart worden.
Eerst gaat het langs het B. L. Tijdenskanaal en daarna gaat het richting Duitsland. De grens met Duitsland valt niet op, het is te merken aan de huizen en opschriften op verschillende dingen dat ik in Duitsland ben. Halverwege de tocht op 13, 2 km is er een rust in Gaststatte Husmann. Ik neem hier een korte rust en drink er iets. Ik zit als enigste lekker buiten op een
bank met heerlijke kussens ondanks dat ik er heerlijk zit ga ik toch vrij snel weer verder. Hier is ook de splitsing voor de 40 km en ik heb een hele tijd het gevoel dat er verder niemand 25 km loopt want ik zie niemand voor me en ook niemand achter me. Gelukkig dat er bordjes en pijlen op de weg zijn want anders zou ik er niet zeker van zijn dat ik wel de juiste route volg. Ik kom door Neurhede. Wanneer verderop de 40 km zich er weer bijvoegt staat de 
organisatie aan de kant van de weg met iets te drinken. Na een korte rust vervolg ik mijn tocht weer en wanneer ik nu de grens passeer is dit wel duidelijk te zien.
Niet zo veel later meld ik me om 13 uur 50 weer af in het buurthuis waar ik nog even blijf om iets kleins te eten en om iets te drinken.
Het was prima wandelweer, de temperatuur was precies goed. De organisatie was prima. Op de routebeschrijving stond precies hoeveel km je al gelopen had, wat bij de Blijde Wandelaars trouwens altijd het geval is. De afstand klopte precies met mijn GPS: 25,6 km.
Runners Oost Groningen organiseert voor de twaalfde keer de Monnikentocht voor marathonlopers, ultralopers, sportief wandelaars en Nordic Walking vanaf het Klooster in Ter Apel door het fraaie landschap van Westerwolde over verharde en onverharde wegen en paden naar Bourtange.
De tocht heet monnikentocht omdat de start bij het klooster van Ter Apel is.
Het dorp Ter Apel, in het Gronings: Troapel, is ontstaan bij het klooster. Het klooster ligt op een beboste zandrug. Het was de handelsroute van Münster naar Groningen. Voor doortrekkende reizigers en pelgrims was het klooster een plaats van gastvrijheid en toewijding. Hoewel de accenten verlegd zijn is het klooster tot op de dag van vandaag een ontmoetingsplek gebleven.
Bourtange, in het Gronings: Boertang is een vestingsstadje, dat tijdens de Tachtigjarig Oorlog is aangelegd. In 1851 werd de vesting officieel opgeheven, en werd Bourtange een agrarisch dorp. De grachten werden met de aarden wallen gevuld en de militaire gebouwen en percelen werden verkocht. Tegenwoordig is het een levendig en gezellig stadje dat weer volledig in oorspronkelijke staat is
teruggebracht. In de gebouwen binnen het typerende stelsel van grachten en wallen zijn historische winkeltjes, vier musea en restaurants gevestigd. In de voormalige soldatenbarakken en het koetshuis zijn zelfs hotelkamers aanwezig. Regelmatig worden in Bourtange veldslagen nagespeeld.
Mijn wandelmaatje en ik hadden ons al bij de voorinschrijving opgegeven om 30 km te gaan wandelen en om 7 uur 45 sta ik bij haar voor de deur om naar Ter Apel te gaan. We zijn 
ruimschoots op tijd en nadat we ons gemeld hebben is er nog tijd om koffie te drinken in het Boschhuis. Om precies 9 uur mogen de wandelaars vertrekken en de tocht voert ons via Ter Haar naar Ter Wisch waar we al de eerste verzorgingspost hebben. Deze post wordt mede bemand door onze collega en wandelmaatje Heleen (trouwens zij heeft me attent gemaakt op deze tocht toen ik de tweedaagse van Amersfoort met haar liep). Na een korte stop gaan we verder richting Laude en in ons gevoel hebben we al snel de tweede verzorgingspost en ook hier drinken we weer iets en gaan weer snel verder. Wanneer we de 
derde verzorgingspost gehad hebben moeten we opletten dat we een bordje zien waarop staat Wandelaars Monnikentocht omdat hier route van de lopers en wandelaars zich scheidt. De tocht laat ons kennis maken met de mooie omgeving van Westerwolde. Even is het nodig dat we de regenkleding aantrekken want er komt een zeer donkere lucht aan en het begint ook even hevig te regenen en er zitten zelfs wat hagelstenen tussen. Inmiddels zijn we
in de buurt van Jipsinghuizen en hebben de vierde verzorgingspost bereikt. Ook nu drinken we weer iets en vervolgen onze tocht weer. Via Plaggenborg gaan we richting Wollinghuizen en hier besluiten we om onze regenkleding maar weer uit te trekken want de lucht ziet er niet meer zo donker uit. Bij de 
laatste verzorgingspost, die van Bourtangersluis treffen we onze collega Heleen weer en na een kort praatje beginnen we aan het laatste gedeelte van de tocht. Om even 15 uur arriveren we op het pleintje van het vestingstadje Bourtange waar we ons afmelden. Als herinnering aan de tocht ontvangen we een mooie sporttas. De bus die ons terug zal brengen vertrekt om 16 uur en we nemen plaats op een terras op het pleintje en drinken hier nog wat.
Ik vond het een mooie tocht door een prachtige omgeving waar ik nog niet eerder gewandeld had. De organisatie was erg goed. Ik vond het erg prettig dat er zo veel verzorgingsposten waren. Je liep eigenlijk van post naar post. Volgens mijn GPS heb ik een kleine 30 km gelopen. Ik dank Heleen dat ze me attent gemaakt heeft op deze tocht van haar hardloopclub. Volgend jaar hoop ik weer van de partij te zijn.
Laatste reacties